H προηγούμενη ανάρτηση μου είδα, μόλις σήμερα, από κάποιο σχόλιο πως μάλλον ενόχλησε λίγο.
Προτίμησα αντί να απαντήσω-έστω και καθυστερημένα- στο σχόλιο συν-bloger να εξηγήσω με μια ανάρτηση κάποια πράγματα.
Όσοι με γνωρίζουν στην εκτός οθόνης ζωή ξέρουν πολύ καλά πως δεν είμαι σνομπ.
Δεν διεκδικώ την υπεροχή έναντι άλλων σε κανένα τομέα και πολύ περισσότερο στην Φιλανθρωπία η οποία μάλιστα ώς έννοια και στάση ζωής δεν με αντιπροσωπεύει.
Προτιμώ την αλληλευγγύη απο την φιλανθρωπία.
Ούτε μίζερη νομίζω πως είμαι και ας ανεβοκατεβαίνει η διάθεση μου πολλές φορές.
Η ζωή μου έχει επιρρεαστεί όπως όλων απο την τρέχουσα κατάσταση αλλά θεωρώ πως είμαι τυχερή, έχω και στέγη, και μηνιαίο εισόδημα και περουσιακά στοιχεία και ανθρώπους δικούς μου κοντά μου που με στηρίζουν και θα με στηρίζουν αν τα πραγματα δυσκολεψουν γενικά αλλά και ειδικά για μένα.
Ομολογώ πως το μόνο πράγμα στο οποίο στο σπιτικό μου δεν έχουν γίνει περικοπές είναι το φαγητό.
Και μαγευρέυω και τρώμε , όμως με την περιρρέουσα κατάσταση, με ανθρώπους γύρω που όχι απλά ζορίζονται αλλά έχουν χοντρό πρόβλημα στέγης , τροφής, ένδυσης κλπ κλπ κλπ δεν νοιώθω βολικά να γράφω τι μαγείρεψα σήμερα και τι θα μαγειρέψω αύριο.
Θα μου πει κάποιος μκαλά ξαφνικά εσύ ανακάλυψες την πυρίτιδα?
Ξαφνικά ανακάλυψες πως υπάρχει κόσμος που περνά δύσκολα η και πολύ δύσκολα ?
'Οχι φυσικά!
Κακά τα ψέματα υπήρξα και εγώ μέρος αυτής της ..φούσκας που ήρθε και έσκασε με θόρυβο στα μούτρα μας...της φούσκας της γιαλαντζή ευμάριας και υλικής ευτυχίας μας.
Προφανώς οι άνθρωποι που βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα της ανεργίας, της ανέχειας ακόμα και της πείνας πενταράκι δεν δίνουν για το blog μου και προφανώς δεν έχουν καν πρόσβαση στο ιντερνετ
Παρ όλα αυτά νοιώθω πως συνεχίζοντας να αναρτώ συνταγές είναι σαν να συνεχίζω να ζώ πεισματικά στην φούσκα της επίπλαστης ευμάριας μας.
Πως ασεβώ προκλητικά και ας μην το γνωρίζει ο κάποιος άγνωστος απελπισμένος άστεγος και πεινασμένος.
Αυτό εμένα, και αφορά μόνο εμένα και μόνο εμένα , θα με έκανε να νοιώθω χαζοχαρούμενη.
Επέλεξα λοιπόν να σταματήσω τις αναρτήσεις συνταγών ..έτσι σαν....ένός λεπτού σιγή μπροστά στην δυστυχία του όποιου ανθρώπου στην χώρα μας η όπου αλλού και μια..τιμωρία αν θέλετε στον εαυτό μου για το οτι είχα και εγω μισόκλειστα τα μάτια χωμένη στα εκατοστά που μου αναλογούσαν από την φούσκα της δήθεν ευμάριας μας , διεκδικώντας ταυτόχρονα το δικαίωμα να αντιδρώ και να καθορίζω την στάση ζωής μου με τον δικο μου τρόπο και σε καμιά περίπτωση δεν περιείχε μομφή η ανάρτηση μου για όσα blog αναρτούν συνταγές.
Καλό σας βράδυ.
Προτίμησα αντί να απαντήσω-έστω και καθυστερημένα- στο σχόλιο συν-bloger να εξηγήσω με μια ανάρτηση κάποια πράγματα.
Όσοι με γνωρίζουν στην εκτός οθόνης ζωή ξέρουν πολύ καλά πως δεν είμαι σνομπ.
Δεν διεκδικώ την υπεροχή έναντι άλλων σε κανένα τομέα και πολύ περισσότερο στην Φιλανθρωπία η οποία μάλιστα ώς έννοια και στάση ζωής δεν με αντιπροσωπεύει.
Προτιμώ την αλληλευγγύη απο την φιλανθρωπία.
Ούτε μίζερη νομίζω πως είμαι και ας ανεβοκατεβαίνει η διάθεση μου πολλές φορές.
Η ζωή μου έχει επιρρεαστεί όπως όλων απο την τρέχουσα κατάσταση αλλά θεωρώ πως είμαι τυχερή, έχω και στέγη, και μηνιαίο εισόδημα και περουσιακά στοιχεία και ανθρώπους δικούς μου κοντά μου που με στηρίζουν και θα με στηρίζουν αν τα πραγματα δυσκολεψουν γενικά αλλά και ειδικά για μένα.
Ομολογώ πως το μόνο πράγμα στο οποίο στο σπιτικό μου δεν έχουν γίνει περικοπές είναι το φαγητό.
Και μαγευρέυω και τρώμε , όμως με την περιρρέουσα κατάσταση, με ανθρώπους γύρω που όχι απλά ζορίζονται αλλά έχουν χοντρό πρόβλημα στέγης , τροφής, ένδυσης κλπ κλπ κλπ δεν νοιώθω βολικά να γράφω τι μαγείρεψα σήμερα και τι θα μαγειρέψω αύριο.
Θα μου πει κάποιος μκαλά ξαφνικά εσύ ανακάλυψες την πυρίτιδα?
Ξαφνικά ανακάλυψες πως υπάρχει κόσμος που περνά δύσκολα η και πολύ δύσκολα ?
'Οχι φυσικά!
Κακά τα ψέματα υπήρξα και εγώ μέρος αυτής της ..φούσκας που ήρθε και έσκασε με θόρυβο στα μούτρα μας...της φούσκας της γιαλαντζή ευμάριας και υλικής ευτυχίας μας.
Προφανώς οι άνθρωποι που βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα της ανεργίας, της ανέχειας ακόμα και της πείνας πενταράκι δεν δίνουν για το blog μου και προφανώς δεν έχουν καν πρόσβαση στο ιντερνετ
Παρ όλα αυτά νοιώθω πως συνεχίζοντας να αναρτώ συνταγές είναι σαν να συνεχίζω να ζώ πεισματικά στην φούσκα της επίπλαστης ευμάριας μας.
Πως ασεβώ προκλητικά και ας μην το γνωρίζει ο κάποιος άγνωστος απελπισμένος άστεγος και πεινασμένος.
Αυτό εμένα, και αφορά μόνο εμένα και μόνο εμένα , θα με έκανε να νοιώθω χαζοχαρούμενη.
Επέλεξα λοιπόν να σταματήσω τις αναρτήσεις συνταγών ..έτσι σαν....ένός λεπτού σιγή μπροστά στην δυστυχία του όποιου ανθρώπου στην χώρα μας η όπου αλλού και μια..τιμωρία αν θέλετε στον εαυτό μου για το οτι είχα και εγω μισόκλειστα τα μάτια χωμένη στα εκατοστά που μου αναλογούσαν από την φούσκα της δήθεν ευμάριας μας , διεκδικώντας ταυτόχρονα το δικαίωμα να αντιδρώ και να καθορίζω την στάση ζωής μου με τον δικο μου τρόπο και σε καμιά περίπτωση δεν περιείχε μομφή η ανάρτηση μου για όσα blog αναρτούν συνταγές.
Καλό σας βράδυ.
3 σχόλια:
Είμαι νέος αναγνώστης σας, σας συγχαίρω για τις απόψεις σας και για την πραγματικά τίμια αντιμετώπηση της ζωής.
Ομολογώ πως διαβάζοντας την προηγούμενη καταχώρησή σας, δεν βρίσκω κανενός είδους μομφή σε άλλους που δημοσιεύουν ακόμη συνταγές. Μου έγινε άμεσα κατανοητό πως εννοείτε την δική σας στάση ζωής. Θα ήθελα πάντος να σας παροτρύνω να μην κρατήσετε πολύ καιρό την σιγή σας, αν αυτό σας είναι αρεστό. Ακόμα και οι άστεγοι ή και οι φυλακισμένοι, κάνουν και από κάτι που τους ευχαριστεί όποτε μπορούν για να περνάει λιγάκι πιο ευχάριστα η ώρα τους.
: )
Μετά τιμής
Καλημερα Αχχιλεα
Καλως ηρθες( ας μιλαμε στον ενικο αν δεν ενοχλει) καλως βρεθηκαμε στα ιντερνετικα σοκακια.
Σε ευχαριστω για τα καλα σου λογια,
Ισως ο πλυθηντικος που χρησημοποιησα στον τιτλο της περι ου ο λογος αναρτησης να ηταν τελικα λαθος, να προκαλεσε.
Τελος παντων σαφως οπως ηδη ειπα δεν ειχε μομφη για κανεναν η αναρτηση μου.
Η ..σιγη και εγω παντως δεν εχουμε καλες σχεσεις :-)
Γενικως ειμαι πολυλογου...
Το blog της Πινιατας δημιουργηθηκε περα απο την αγαπη μου για το μαγειρεμα και γιατι εκεινη την εποχη διατηρουσα ενα καταστημα με παραδοσιακα ειδη διατροφης, ειχαν μαγαζι και blog το ιδιο ονομα, το μαγαζι δεν υπαρχει πια το blog εμεινε βεβαια και μιας και ειχα πια περισσοτερο χρονο ηθελα να περιεχει και αλλα εκτος απο συνταγες , ετσι αποφασισα να φτιαξω ενα αλλο blog και με συνταγες αλλα και ολα οσα παραλληλα με ενδιαφερουν το http://taxidialogia.blogspot.com/ οποτε αν θελεις μπορεις να βολταρεις και απο κει.
Διαβάζοντας την ανάρτηση σου πιστεύω ότι ίσως και να μην έχεις άδικο. Πράγματι είναι προκλητικό αν όχι κάτι άλλο, ο κόσμος να πεινάει κι εμείς να αναρτούμε συνταγές. Η αλήθεια είναι ότι κάποιες μέρες και η δική μου η διάθεση είναι τόσο χάλια που δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα, πολύ περισσότερο να γράψω στο blog μου. Ξέρεις όμως κάτι? Είναι κι αυτός ένας τρόπος αντίδρασης στη μιζέρια που έχει καταλάβει αυτήν τη χώρα και τους ανθρώπους της. Από την άλλη όμως ίσως κι όχι. Δεν ξέρω. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πια τίποτα. Είναι στιγμές που δεν ξέρω πως ν΄αντιδράσω. Ν΄αφήσω την μιζέρια και τη θλίψη να με κυριεύσει ή να αντιδράσω και να κάνω κάτι που θα μου έφτιαχνε τουλάχιστον τη διάθεση? Και τότε σκέφτομαι όλους αυτούς που μας έφεραν εδώ και λέω στον εαυτό μου ότι δεν πρέπει να μεμψιμοιρεί και να προσπαθήσω να συνεχίσω τη ζωή μου και τις δραστηριότητες μου, όσες από αυτές μπορώ πια. Γιατί αν δεν το κάνω κι αυτό, τότε με βλέπω να σαλτάρω. Άσε που το βλέπω και λίγο εγωιστικά. Ότι δηλ. κάποιοι άλλοι μας έφεραν σ΄αυτήν την κατάσταση, οι οποίοι συνεχίζουν τις ζωούλες τους σα να μη συνέβη τίποτα, και εγώ όπως και πολλοί άλλοι έχω χάσει τον ύπνο μου και την ηρεμία μου. Αυτά.
Δημοσίευση σχολίου